Cechy osobowości szczęśliwego człowieka

Wielu z nas nie jest zadowolonych ze swojego życia. Często doszukujemy się źródła naszych niepowodzeń, braku satysfakcji w sytuacjach zewnętrznych – w nie rozwojowej pracy, niskich zarobkach, niezgodnych, niezdrowych relacjach z innymi ludźmi. A gdyby tak zmienić kierunek poszukiwań? Przyjrzeć się sobie, swojemu wnętrzu, swoim cechom?

Badania od lat potwierdzają to, co intuicyjnie wiedzieliśmy – że poczucie szczęścia człowieka jest w dużej mierze zależne od czynników osobowościowych, tkwiących w nas samych, od tego jak postrzegamy świat, jakie są nasze poprzednie doświadczenia.

Pewne cechy osobowości są stałe i niezmienne. Jednak wiele z jej aspektów jest plastycznych i ulega modyfikacjom przez całe życie. Które z nich mogą polepszyć nasze funkcjonowanie i poprawić jakość życia? Które możemy rozwijać? Nad którymi moglibyśmy popracować by żyło nam się pełniej, szczęśliwiej

Poczucie sprawczości

Jedną z takich cech jest zaufanie do własnych możliwości i poczucie wpływu na bieg życiowych zdarzeń. Według badań najlepiej radzą sobie ze stresem osoby, u których występuje umiarkowane poczucie osobistego sprawstwa – wierzą w swoje możliwości, mają przekonanie, że wiele z tego, co ich spotyka jest konsekwencją poprzednich działań, ale są też obszary będące poza ich zasięgiem – np. pogoda, nastrój czy zachowanie innej osoby. Tym także, co chroni nasze dobre samopoczucie jest przypisywanie sobie autorstwa pozytywnych zdarzeń, które mają miejsce w naszym życiu.

To, że coś dobrego zadziało się w moim życiu, jest moją zasługą. To dzięki moim cechom, możliwościom mogło się wydarzyć. Jednoczesne odsuwanie od siebie poczucia bezwzględnej odpowiedzialności za pojawienie się zdarzeń negatywnych jest dobre dla naszej psychiki. Nie szukamy źródła niepowodzeń w sobie, szczególnie w takich cechach, których nie da się zmienić i które są ogólne np. nie mam talentu, jestem za niska bo takie myślenie w dłuższej perspektywie może powodować utratę nadziei i sprzyjać pojawieniu się depresji.

Aktywność życiowa

Ważnym aspektem dla odczuwania dobrostanu psychicznego jest poziom aktywności życiowej. Ludzie posiadający duże natężenie tej cechy są pełni werwy i witalności. Badania przeprowadzone z osobami będącymi w podeszłym wieku, które prowadziły aktywny tryb życia – zajmowały się domem, angażowały w działania społeczne, miały hobby – dowiodły, że byli oni w lepszej kondycji psychicznej i żyli dłużej niż osoby mniej aktywne. Pełnienie wielu różnorodnych ról społecznych także poprawia samopoczucie. Osoby chętne wrażeń, które są skłonne podejmować ryzyko –  tzw. „niespokojne dusze” lepiej radzą sobie z przykrościami i niepowodzeniami a ze stresem te, które posiadają poczucie humoru.

Osobowość

Badania oparte na modelu tzw. Wielkiej Piątki – teorii zakładającej, że osobowość człowieka składa się z pięciu głównych cech – ukazały, że szczęśliwi ludzie w porównaniu do nieszczęśliwych są: mniej neurotyczni, bardziej ekstrawertywni, otwarci na doświadczenia, ugodowi i sumienni. Podsumowując – mogę wpływać na to, co myślę, jak interpretuję to, co mnie spotyka. To ode mnie zależy czy jestem aktywnym uczestnikiem życia czy biernym obserwatorem – co wybieram i w czym się dobrze czuję. Jednak wielu badaczy uważa niektóre z cech osobowości za wrodzone i niezmienne takie jak cechy temperamentalne np. neurotyzm i ekstrawersję. Nawet jeśli rzeczywiście tak jest, zawsze jest coś co mogę zrobić, co pozostaje w zasięgu moich możliwości np. pracować nad zmniejszeniem / zwiększeniem natężenia u siebie danej cechy, poszerzenia zakresu. Mogę ale nie muszę.


Bibliografia
Psychologia pozytywna Nauka o szczęściu, zdrowiu, sile i cnotach człowieka red. Janusz Czapiński Wydawnictwo Naukowe PWN SA Warszawa 2004

Adelina Naglik

Adelina Naglik

Psycholog, absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego. Swoje doświadczenie zawodowe budowała pracując z dziećmi i młodzieżą jako kurator społeczny, osobami uzależnionymi od alkoholu oraz jako wykładowca akademicki na Uniwersytecie Medycznym w Łodzi. Od ponad 10 lat realizuje się w pracy z osobami starszymi, prowadzi terapię indywidualną i zajęcia usprawniające funkcjonowanie poznawcze. Psychologia to jej hobby. Regularnie bierze udział w szkoleniach ulepszających warsztat pracy. Skończyła studia podyplomowe z zakresu Interwencji Kryzysowej, Terapii Poznawczo - Behawioralnej oraz Dialogu Motywującego. Relaksuje się czytając książki o różnorodnej tematyce. Uwielbia biegać i praktykować jogę.
Uważasz artykuł za ciekawy lub pomocny? Podziel się z innymi
Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Newsletter

Zostaw nam swój adres e-mail jeśli chcesz otrzymywać kolejne artykuły bezpośrednio na swoją skrzynkę

Polecane artykuły

Nurty w psychoterapii

Terapia krótkoterminowa

W czasie trwania sesji psychoterapeutycznej, najczęściej na jednej z pierwszych pada pytanie od pacjenta: „ile będzie trwać terapia?” Ludzie chcieliby, aby terapia była krótka, efekty przychodziły szybko i najlepiej już na stałe. Jednak czas trwania psychoterapii zależy od wielu czynników, m.in. rodzaju i złożoności problemów (zaburzeń), świadomości, motywacji i zaangażowania pacjenta, a także wybranego nurtu terapii.

Nurty w psychoterapii

Terapia Ericksonowska – na czym polega to podejście w psychoterapii?

Wybierając psychoterapeutę warto sprawdzić jaką szkołę psychoterapii skończył, czy jest rekomendowana przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne i Psychologiczne oraz w jakim nurcie dany terapeuta się kształcił. Podstawowe informacje o poszczególnych nurtach psychoterapeutycznych pozwolą nam ocenić, czy ten rodzaj terapii jest dla nas.

Rozwój osobisty

Terapeutyczna moc przyrody

Obecne tempo życia bywa stresujące. Żyjemy w ciągłym pośpiechu, w ciągłym pędzie. Szybko, powierzchownie. W nadmiarze bodźców, informacji, rzeczy. Lawirujemy między wieloma zadaniami, obowiązkami, godzimy kilka ról społecznych. Więcej czasu spędzamy w biurach, domach, zamkniętych pomieszczeniach. Jesteśmy zniecierpliwieni i zmęczeni. Potrzebujemy wytchnienia, odprężenia i odpoczynku. Kontakt z przyrodą może być odpowiedzią na te potrzeby.

Rodzina i dzieci

Rozwód a dzieci – jak wspierać dziecko w sytuacji rozwodu

Rozwód jest wymagającą sytuacją nie tylko dla rozstającej się pary, ale też dla dzieci. Dzieciom jest trudno zrozumieć co i dlaczego się dzieje, często doświadczają skrajnych emocji, choć nie potrafią ich opisać. Rodzice, zaabsorbowani własnymi przeżyciami, nie zawsze potrafią we właściwy sposób wspierać dzieci w przechodzeniu przez te duże życiowe zmiany.